Mijn Gezicht en Dat Vreemde Potje Ananas Tallow Balsem
Oké, dus. Mijn huid. Het is een ding. Het is niet eens zozeer gevoelig, het is meer... wispelturig. Alsof het zelf niet weet wat het wil. De ene dag droog als schuurpapier, vooral rond mijn kin en wenkbrauwen. Alsof er een mini-woestijn zich heeft gevestigd. De volgende dag, uit het niets, een paar glimmende plekken op mijn voorhoofd. En in de winter? Vergeet het. Alsof iemand met een heel fijn schuurpapiertje over mijn wangen is gegaan. Rood, trekkerig, oncomfortabel. Ik zat op de bank, het was een dinsdagavond denk ik, half tien of zo, en ik keek naar een of andere baking show terwijl ik mijn wang voelde. Ruwe plek. Weer. Ik werd er een beetje moe van.
Ik had van alles geprobeerd. Van die dure crèmes in glimmende potjes van de parfumerie. Die voelden lekker aan, dat wel, maar na een uur of twee was het alsof mijn huid het allemaal had opgezogen en weer om meer vroeg. Alsof ik er water op had gesmeerd. En die light lotions voor de ‘gecombineerde huid’? Die deden precies niks. Absoluut niks. Mijn huid keek er naar en haalde zijn schouders op. Ik zat met mijn telefoon te scrollen, een beetje hopeloos, en toen kwam ik tallow tegen. Rundersmeer. Op je gezicht. Ik moest lachen. Echt waar? Het klonk als iets uit een historisch drama, niet als iets wat je bestelt op Etsy in 2024. Maar ik was nieuwsgierig. En een beetje wanhopig. Dus dacht ik: waarom ook niet. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik ruik naar een braadpan. Ik bestelde die Whipped Tallow Balm met ananas geur. Gewoon, omdat ananas me blij maakt. En ik kon wel wat vrolijks gebruiken.
Waarom ik überhaupt rundersmeer op mijn gezicht probeerde
Het idee is best logisch, als je erover nadenkt. Tenminste, dat zeiden ze. Deze tallow balsem is gemaakt van gesmolten vet van grasgevoerde koeien. Uiersmeer, ja. Klinkt vies. Maar ze maken het schoon en whippen het tot een soort zachte, romige boter. Het gekke is: onze eigen huidtalg lijkt hier best veel op. De vetzuren zijn vergelijkbaar. Dus de theorie is dat je huid het herkent en het diep opneemt, in plaats dat het een vettig laagje bovenop legt. Het is een natuurlijke moisturizer die eigenlijk samenwerkt met je huid. Niet tegen. Dat sprak me wel aan. Al die synthetische troep werkte duidelijk niet. Misschien moest ik terug naar iets simpels. Iets ouds. Ik was sceptisch, hoor. Echt wel. Maar ook hopelijk. Ik wilde gewoon dat mijn gezicht niet meer zo aanvoelde.
Het potje kwam aan. Klein, glas, een simpel etiket. Het zag er niet uit als een wondermiddel. Het zag eruit als iets wat je oma in de keuken zou hebben staan. Ik draaide het open. De textuur was... interessant. Zacht. Dicht. Als een heel stevige, koude slagroom die meteen begint te smelten van lichaamswarmte. En de geur! Oh man. Het rook niet naar braadpan, gelukkig. Het rook... naar zonnige dagen. Niet naar een kunstmatige ananas snoepje, maar naar het idee van ananas. Tropisch. Vrolijk. Een beetje zoet, maar niet kleverig. Het rook naar vakantiegevoel. Dat alleen al maakte me blij. Ik dacht: oké, dit ruikt goed. Laten we het maar proberen. Beste tallow voor een droge, geïrriteerde winterhuid? We gaan het zien.
Hoe ik deze ananas tallow balsem gebruik (en de eerste keer)
Ik begon voorzichtig. 's Avonds, na het douchen, toen mijn gezicht nog een beetje vochtig was. Ik nam een mini-beetje, kleiner dan een erwt, tussen mijn vingers. Het smolt meteen. Ik wreef het tussen mijn handpalmen en drukte het voorzichtig in mijn gezicht. Niet wrijven, maar indrukken. Alsof je je huid een drankje geeft. Het voelde... rijk. Maar niet vettig. Het trok verrassend snel in. Binnen een minuut of twee was dat vette gevoel weg en voelde mijn huid zacht aan. Geen glimmende film. Gewoon zacht. Ik ging slapen zonder dat mijn kussen er iets van merkte.
De volgende ochtend was het eerste wat ik deed: mijn wangen voelen. Normaal gesproken voelden ze dan strak aan, alsof de huid te klein was geworden. Maar nu? Nee. Zacht. Soepel. Geen trekkerigheid. Ik keek in de spiegel. Minder rood ook. Het leek kalmer. Dat was na één keer. Ik dacht: toeval. Misschien had ik gewoon goed geslapen. Maar ik bleef het doen. Elke avond. Soms ook 's ochtends, als ik thuis werkte en mijn gezicht weer dat dorstige gevoel kreeg.
Na een week of twee begon ik het echt te merken. Die ruwe, schrale plekken op mijn kin? Weg. Echt weg. Mijn huid voelde overal hetzelfde: soepel en gehydrateerd. Geen droge eilanden meer. En die glimmende plekken op mijn voorhoofd? Ook minder. Het was alsof mijn huid eindelijk in balans was. Het hoefde niet meer in paniek zelf olie aan te maken omdat het uitgedroogd was. Dit klinkt nu heel technisch, maar het voelde gewoon... rustig. Mijn huid was rustig. Ik kan het niet anders uitleggen.
Mijn huid na een paar weken en wat ik nu doe
Ik ben nu een paar maanden verder. De winter is op z'n ergst, met die gure wind, en mijn gezicht houdt stand. Het is een klein wonder. Ik gebruik het nog steeds elke avond. Soms, als ik mijn handen heb gewassen en ze voelen aan als krassenpapier, smeer ik daar ook een beetje op. Werkt perfect. Tallow balsem voor ruwe handen is echt een ding. Het trekt zo diep in en repareert die barstjes gewoon.
Ik heb het potje van Etsy, van die kleine shop, nu bijna op. Ik ga gewoon een nieuwe bestellen. Dat zegt genoeg, denk ik. Ik heb het zelfs aan mijn zus verteld, die altijd last heeft van eczeemplekjes in de winter. Zij was nog sceptischer dan ik. "Je smeert wat op je gezicht?!" Maar ze probeert het nu ook. Het is gewoon een simpel product dat doet wat het belooft. Geen onzin. Geen 50 ingrediënten die je niet kunt uitspreken. Gewoon dat ene, oude ingrediënt, opgefleurd met een vrolijke ananasgeur.
Ik gebruik het niet onder make-up, trouwens. Daar is het me te rijk voor. Ik heb een lichtere dagcrème daarvoor. Maar 's avonds is dit mijn go-to. Mijn huid-ritueel. Het potje staat naast mijn bed. Het ruikt naar ananas en dat betekent dat de dag klaar is en mijn huid wordt verzorgd. Het is een fijn gevoel.
Dus, zou ik het opnieuw kopen? En voor wie is dit wat?
Absoluut. Ja. Zonder twijfel. Ik heb meer uitgegeven aan producten die niets deden. Dit potje kost wat, maar het gaat lang mee omdat je zo weinig nodig hebt. En het werkt. Echt.
Voor wie is deze tallow balm voor een droge, gevoelige huid een goed idee? - Als je, zoals ik, een huid hebt die in de winter in opstand komt. - Als je gevoelig bent en niet tegen parfums of complexe ingrediëntenlijsten kunt. - Als je iets zoekt dat diep hydrateert zonder een vette laag achter te laten. - Als je nieuwsgierig bent naar natuurlijke skincare en niet bang bent voor een beetje 'out of the box' denken.
Het is even een mentale stap: smeren op je gezicht. Maar als je daar voorbij bent, is het gewoon een heel effectieve crème. De ananasgeur maakt het alleen maar leuker. Het is een vakantiegevoel in een potje, voor je huid.
Quick vragen die ik soms krijg
Is rundersmeer goed voor je gezicht? Voor mij wel, duidelijk. De wetenschap erachter is dat het dicht bij onze eigen huidvetten staat, dus je huid absorbeert het makkelijk. Het is geen agressief chemisch goedje, het is meer een herstellend, voedend laagje. Voor mijn droge, wintergevoelige huid was het een perfecte match.
Verstopt tallow balsem je poriën? Niet bij mij. Integendeel. Omdat het zo goed wordt opgenomen, blijft er geen vette laag op je huid liggen die poriën zou kunnen blokkeren. Mijn huid voelt schoon en ademend. Iedereen is anders, maar voor mij was het geen probleem.
Hoe ruikt die ananas tallow balsem? Niet naar frietvet, gelukkig! Het ruikt echt naar een zonnige, tropische ananas. Niet overdreven zoet of kunstmatig. Meer zoals de geur van een vers stuk fruit in de zon. Het is een vrolijke, opwekkende geur. Maakt het smeren meteen een stuk leuker.
Anyway. Dat was mijn verhaal over dat vreemde potje. Mijn huid is blij, ik ben blij. Als jij ook al een tijdje met een ontevreden, droge huid rondloopt en niets lijkt te helpen... misschien is dit het proberen waard. Ik heb de mijne van een shop op Etsy, gewoon zoeken op Whipped Tallow Balm Pineapple. Het klinkt gek, maar het werkt gewoon. Echt waar.
