Lavender Tallow Balm: Wat Het Echt Met Mijn Winterhuid Deed
Oké, dus mijn huid was een ramp. Dit was in december, denk ik. Of november. Het was in ieder geval koud en mijn gezicht voelde aan als schuurpapier. Droog. Barstjes bij mijn mond. Alsof iemand een laagje cement had opgesmeerd. Ik had van die rode, schilferige plekken op mijn wangen. Droge huid, maar dan het soort waar je je voor schaamt. Ik waste mijn gezicht en het trok meteen strak. Alsof ik een masker droeg dat te klein was.
Ik had alles geprobeerd. Echt. Die dure CeraVe moisturizer van de Kruidvat. De La Roche-Posay Lipikar van de apotheek waar iedereen het over heeft. Vaseline s’nachts, wat me een glimmend kussen gaf. Niks hielp. Het was of plakkerig, of het trok binnen een uur weer strak. Ik zat op een avond, denk een dinsdag, gewoon gefrustreerd naar mijn reflectie in het raam te staren. Het was al donker om vijf uur. Deprimerend. En toen zag ik ergens, ik geloof op Instagram of zo, iets voorbijkomen over tallow balsem. Tallow. Runderreuzel. Op je gezicht smeren.
Mijn eerste gedachte was: je maakt een grapje.
Hoe Ik Tallow Op Mijn Gezicht Ben Gaan Smeren
Serieus. Rundervet. Ik dacht aan braadvet. Aan een pakje ongezouten roomboter in de koelkast. Niet aan skincare. Maar ik was zo klaar met die rode, jeukerige plekken. En de persoon die het postte had het over een geklopte tallow balsem. Gemaakt van grasgevoerd rundervet, ergens in Frankrijk. Ze zei dat het op de een of andere manier heel goed matchte met de natuurlijke oliën van je eigen huid. Dat het diep intrekt in plaats van er bovenop te blijven liggen. Voor gevoelige huid, psoriasis, van die ruwe handen. Ik dacht, wat heb ik te verliezen. Behalve misschien mijn waardigheid.
Ik bestelde een potje. De Lavender versie, omdat ze zei dat het kalmerend was. Voor de slaap. Tegen angst. Ik had op dat moment vooral last van de angst dat mijn gezicht er voor altijd uitzag als een aardbei die te lang in de zon heeft gelegen. Het kwam aan in een simpel, wit potje. Geen fancy verpakking. Ik draaide het open.
Het rook. Naar lavendel. Maar niet naar die zoete, synthetische lucht van een luchtverfrisser. Meer zoals de gedroogde lavendeltakjes die mijn oma in haar linnenkast had liggen. Aards. Een beetje kruidig. Het zag eruit als geklopte slagroom, maar dan steviger. De textuur was raar. Zacht, maar niet vloeibaar. Ik doopte mijn vinger erin. Het smolt meteen door de warmte van mijn vinger. Ik smeerde een beetje op de achterkant van mijn hand. Het trok zo weg. Geen vettige laag. Geen glans. Gewoon... zachte huid. Ik keek naar het potje. Naar mijn gezicht in de spiegel. "Hier gaan we," dacht ik.
Ik smeerde het 's avonds voor het slapen gaan op mijn gezicht. Niet te veel. Het voelde koud aan uit het potje, maar werd meteen warm. Het was een vreemd gevoel. Alsof ik mijn huid iets te drinken gaf, in plaats van er een jasje overheen te trekken. Ik ging slapen zonder dat mijn kussen plakte. Dat was al winst.
Wat Die Lavender Tallow Balsem Echt Doet
De volgende ochtend waste ik mijn gezicht zoals altijd. En toen... gebeurde er niks. Geen strak gevoel. Ik voelde met mijn vingers. Mijn wangen voelden niet meer ruw aan. De schilfertjes waren minder. Het was niet "glanzend" of "stralend" of wat dan ook. Het was gewoon normale huid. Alsof de noodgevalstand was uitgeschakeld.
Ik bleef het elke avond doen. Na een paar dagen waren die rode, geïrriteerde plekken echt aan het verdwijnen. Niet vervangen door iets anders, ze waren er gewoon niet meer. Mijn huid voelde soepel. Niet gehydrateerd op een opgeblazen manier, maar gewoon gezond. Alsof het eindelijk kon ontspannen. Hier is het vreemde deel: ik gebruikte minder. In het begin dacht ik dat ik elke dag een nieuwe laag moest aanbrengen, maar dat was niet zo. Mijn huid bleef de hele dag goed aanvoelen. Ik hoefde niet bij te smeren.
Oh, en mijn handen. Ik vergeet altijd handschoenen aan te doen. Dus mijn handen zijn in de winter altijd kapot. Barstjes bij mijn knokkels. Ik smeerde een beetje van deze natuurlijke skincare balsem op mijn handen voor het slapen. Het volgende weekend, terwijl ik boodschappen aan het uitladen was, realiseerde ik me dat mijn handen geen pijn deden. De barstjes waren dicht. De ruwe plekken waren zacht. Ik sta daar in mijn oprit, met een tas vol boodschappen, en ik kijk naar mijn handen alsof ik ze nooit eerder heb gezien.
Ik moet iets anders zeggen. Over de geur. Het is niet een parfum dat blijft hangen. Het is er even, als je het opsmeert. Dat kruidige, kalmerende lavendel. En dan is het weg. Het laat je niet ruiken naar een kruidentuin. Het helpt wel. Ik slaap beter als ik het heb opgesmeerd. Het is een ritueel geworden. Potje open, even die geur, smeren, en dan weet mijn brein dat het tijd is om uit te schakelen. Tegen angst? Ik weet niet of ik angst had. Maar een rustig gevoel voor het slapen? Zeker.
Mijn Huid Na Een Paar Weken Tallow
Ik ben nu een maand verder, denk ik. Ik heb nog steeds hetzelfde potje. Het gaat lang mee. Mijn huid is... normaal. Dat klinkt saai, maar voor mij is het een wonder. Geen rode vlekken meer. Geen jeuk. Geen schilfers. Als ik nu mijn gezicht was, voelt het soepel aan. Niet strak. Ik draag weer foundation als ik daar zin in heb, en het blijft zitten. Het pelt niet af op die droge plekken, omdat er geen droge plekken meer zijn.
Ik was sceptisch over tallow skincare. Het klonk middeleeuws. Maar het werkt. Het is geen magie. Het is geen "overnight transformation". Het is alsof je huid eindelijk krijgt wat het nodig heeft, en dan stopt het met schreeuwen. Het is stil geworden.
Ik vertelde het aan mijn zus. Ze heeft last van eczeem. Ik zei: "Luister, het klinkt gek, maar probeer dit." Ik noemde het Etsy-winkeltje waar ik het vandaan heb. Ze keek me aan alsof ik gek was. Maar ze bestelde het. En vorige week appte ze: "Wat is dit spul?" In de goede zin.
Zou Ik Het Opnieuw Kopen?
Ja. Absoluut. Mijn potje is nog niet op, maar ik heb eigenlijk al een tweede besteld. Voor het geval dat. En voor mijn ellebogen. Mijn ellebogen zijn altijd droog. Ik ben vergeten dat te zeggen. Ik smeerde het er gisteren op. Vandaag zijn ze zacht. Het is belachelijk.
Het is gewoon een eerlijk product. Geen 50 ingrediënten die je niet kunt uitspreken. Geen beloftes van een "jeugdige glans". Het is vet, van een koe, geklopt met lavendel. En het repareert je huid. Het klinkt te simpel om waar te zijn. Maar soms is simpel gewoon goed.
Als je huid in de winter een gevecht is, als je alles hebt geprobeerd en niks werkt... dan is een tallow balm voor droge, gevoelige huid misschien het proberen waard. Het voelt in het begin een beetje raar. Maar dan werkt het gewoon. En dan denk je: waarom is dit niet normaler?
Snelle Vragen Die Ik Krijg
Is runderreuzel goed voor je gezicht? Blijkbaar wel. Ik dacht van niet, maar het schijnt dat de vetten heel erg lijken op die van onze eigen huid. Onze huid herkent het, zeg maar. Het trekt erin in plaats van dat het een laagje bovenop legt dat je eraf wast. Het voedt het, volgens mij.
Verstopt tallow balsem je poriën? Nee, dat was mijn grootste angst. Maar het is niet comedogeen. Het smelt en trekt meteen in. Ik heb er geen puistjes van gekregen. Integendeel, mijn huid is rustiger dan ooit.
Hoe ruikt de Lavender Tallow Balm? Naar echte lavendel. Niet naar zeep of parfum. Meer naar een kruidentuin, een beetje aards. Het is een kalmerende geur die snel verdwijnt. Perfect voor het slapen gaan.
Anyway. Dat is mijn verhaal. Mijn huid is blij. Ik ben blij. En ik ga gewoon door met dat simpele, witte potje. Als je nieuwsgierig bent, kijk dan eens rond. Het was het gokje waard voor mij.
