An Bálsam Tallow Súgach: Cad a Tharla do Mo Chraiceann i ndeireadh an Gheimhridh

Bhuel. Bhí mo chraiceann. Scríobtha. Agus ní scríobtha go deas. Bhí sé mar a bheadh páipéar smerach ann, an cineál a úsáidfeadh tú chun bosca a ghlanadh. Go háirithe ar m’aghaidh. Agus mo lámha. Ó, a Dhia, mo lámha. Bhíodh sé chomh dona sin go mbíodh orm mo mhéara a choinneáil cromtha nuair a bheadh mé ag caint le duine ar bith ar eagla go dtiocfadh siad ag féachaint ar na scoiltíní bána, tirim sin ar mo mhéar-thóin. An craiceann tirim. Ní raibh a fhios agam cad ba chóir dom a dhéanamh.

Agus an aimsir. An Gheimhreadh seo caite. Bhí sé fuar ach ní raibh sé fliuch, an cineál aimsire a tharraingíonn an t-uisce go léir asat. Bhí an t-aer sa seomra leapa chomh tirim le cnámh. Bhí an leithreas lán de photaí beaga uisce ag mo chéile chun an t-uisce a choinneáil sa t-atmaisféar, ach is cosúil gur chodail mo chraiceann féin tríd an méid sin. Bhí mé ag úsáid an ola chéanna ón bhfearas folctha ó 2018 – an ceann úd ó Cetaphil, an t-aran mór bán – ach ní dhearna sé dada ach greim a fháil ar mo chraiceann ar feadh cúig nóiméad agus ansin imeacht. Mar a bheadh sé ag magadh fúm. Agus ansin rinne mé an botún mór. Cheannaigh mé an cíream úd ó La Roche-Posay, an Lipikar AP+ M. Tá sé thart ar €20 an buidéal. Shíl mé, ó, tá sé daor, caithfidh sé a bheith maith. Bhí boladh aige. Boladh a bhí cosúil le seampú a chaitheann do mháthair leat nuair a bhíonn tinneas cinn ort. Bhí sé tiubh. Ach ní dhearna sé ach pionna a chur i mo chraiceann. Níor chuir sé oiread is ola amháin ann. Bhí sé chomh maith dom a bheith ag cur uisce ón sconna orm féin.

Agus ansin. Tháinig mé trasna ar rud éigin ar Instagram. Tallow. Mar atá, saill bó. Do do chraiceann. Bhí mo chéad smaoineamh ná… cad? An bhfuil mé chun saill bó a chur ar m’aghaidh? An bhfuil mé chun bheith ag boladh mar bheith i mbialann? Ach bhí an oiread sin daoine ag caint air. Daoine a raibh a gcraiceann féin scriosta acu freisin. Agus bhí mé réidh. Réidh le rud ar bith a thriail. Mar sin, cheannaigh mé pota beag. Bálsam Tallow Súgach. An cineál le Vanilla Bourbon. Ó shiopa beag ar Etsy a dhéanann iad i bhFrainnc. Shíl mé, má tá sé droch-bholadh, ní chosnóidh sé ach €26 agus is féidir liom é a chaitheamh ar mo ghlúine nó rud éigin.

Conas a Thosaigh Mé ag Úsáid Tallow ar M’Aghaidh (I ndáiríre)

Tháinig sé sa phost. I mbosca beag cairtchláir. Bhí sé beag. An pota. Shíl mé, ó, seo é mo €26. Bhí sé chomh beag sin. Ach ansin d’oscail mé é. Agus… bhí boladh ann. Vanilla. Ach ní vanilla an tsamhraidh. Vanilla… dorcha. Cosúil le vanilla atá tar éis dul i dtaithí ar sheomra adhmaid. Ní hea. Ní hea sin é ach an oiread. Bhí sé cosúil le boladh an tae úd a ólann mo sheanmháthair, an ceann le spices ann. Clove b’fhéidir? Níl a fhios agam. Ach ní raibh boladh bó air. Fiú amháin beagán. Bhí iontas orm.

Agus an tex-tiúr. Tex-tiúr. An focal ceart? Tá brón orm. An chonspóid. Bhí sé éadrom. Agus súgach. Mar a bheadh uachtar reoite ann ach níos troime. Ní uachtar reoite. Uachtar coipthe. Sin é. Bhí sé cosúil le huachtar coipthe a fhaigheann tú i mbialann dheas. Nuair a bhain mé amach greim bídeach lena mhéar… bhí sé fuar ar dtús. Ansin theith sé. Díreach. Níor fhan sé mar bheadh cíream trom ann. Níor fhág sé oiread is lorg glasáin orm. Shíl mé, bhuel, tá sé deas ar a laghad. Mar sin, chuir mé ar mo leiceann é ar dtús. Ar an áit a mbíonn mo chraiceann is tirime. Agus d’fhan mé.

Ní dhearna aon rud ar feadh deich nóiméad. Agus ansin. Bhí mo mhéar ag sleamhnú thar mo leiceann. Agus bhí… níos lú friotúr ann. Ní raibh sé chomh garbh. Bhí sé níos bog. Bog? Bog. Bog. Ní raibh an chonspóid imithe, ach bhí sí níos lú. Bhí sí níos soineanta. Mar sin, an chéad oíche eile, chuir mé ar m’aghaidh ar fad é. Ní mórán. Greim an méid a d’fhéadfá a chur ar bharr do mhéire. Bhí eagla orm go gclúdódh sé mo chuid póirí agus go dtógfadh sé goimb. Ach ar maidin… bhí mo chraiceann níos ciúine. Ní raibh sé chomh tintrí. Bhí sé mar a bheadh sé tar éis sos a thógáil.

Tá an chiall le tallow, dar liom, ná go bhfuil sé cosúil le sebum an chraicinn dhaonna. Sebum. An ola nádúrtha a dhéanann do chraiceann. Agus ós rud é gur ainmhí é an duine freisin, tuigfidh do chraiceann é. Súitíonn sé isteach. Ní fhanann sé ar an dromchla ag magadh fút mar a dhéanann cuid mhaith de na círeama sintéiseacha. Tá sé nádúrtha. Tá sé simplí. Tá sé… fíor. Sin an focal a úsáidfidh mé. Tá sé fíor. Tá sé déanta as saill bó féir, a bhuailfidh le daoine nó ní bhuailfidh, ach is cuma liom. Oibríonn sé.

Cad a Dhéanann an Bálsam Tallow Vanilla Bourbon Seo I ndáiríre

Ní chuireann sé ola ar do chraiceann. Tá sé níos casta ná sin. Tá sé cosúil le… athúsú. Tá sé cosúil leis an difríocht idir uisce a ól agus bainne a ól. Ceann amháin scítheann do thart, ach ceann eile cuireann sé back ionat. Sin é an mothú. Cuireann sé back ionat. Ní chuireann sé brat orm.

Úsáidim é anois ar na háiteanna is measa. Ar mo shúile. Tá na málaí sin thíos fúthu agus an craiceann atá chomh tanaí sin go mbíonn eagla orm é a scríobadh. Ach ní dhéanann an tallow aon dochar dó. Súitíonn sé isteach go tapa. Agus ar mo lámha. Ó mo Dhia, mo lámha. Nuair a bhíonn mé ag obair ar an ríomhaire, scríobhann mé go minic ar an méarchlár agus bíonn na himill chrua sin ag cur isteach ar mo mhéar-thóin. Bhíodh siad bán agus gearrtha. Anois, cuirim an t-ualach seo orthu tráthnóna agus nuair a dhúisím, tá siad… réidh. Níl siad milite. Níl siad foirfe ach, mo léan, tá siad níos fearr.

Agus tá rud amháin eile. An boladh. Ní vanilla milis atá ann. Tá sé níos doimhne. Vanilla bourbon. Tá sé cosúil le boladh cáca coirce a bheadh á bhácáil i dteach tuí. Níl a fhios agm cad é bourbon ach tá sé dorcha. Tá sé compordach. Nuair a chuirim é orm roimh dhul a chodladh, mothaím an boladh beagán ar mo philiúr. Agus nuair a chodlaím, tá an boladh sin ann. Tá sé cosúil le comhartha sóisearach. Abair go bhfuil sé ag rá “tá deireadh leis an lá anois, tá gach rud ceart go leor.” Ní shílim go bhfuil aon chumhacht draíochta aige chun strus a laghdú, ach nuair a bhíonn boladh deas agat timpeall ort, bíonn sé deacra bheith chomh buartha céanna. B’fhéidir gurb é sin an chaoi a n-oibríonn sé.

Rinne mé dearmad. Thangas trasna ar sheanchuimhne nuair a bhí mé ag cur an bháilsim orm an oíche cheana. Chuimhnigh mé ar an gcéad uair a chuaigh mé go dtí an Fhrainc. Bhí mé óg. Bhí mé i dteach lóistín i réigiún na Provence. Agus bhí boladh sa teach sin. Boladh luibheanna. Agus cré. Agus sean-adhmad. Agus an mhaidin dheireanach, thug an bean an tí cíream beag dom a rinne sí féin ó luibheanna a bhí sa ghairdín. Bhí sé i bpota beag cairtchláir, díreach cosúil leis an bpotsa tallow. Agus dúirt sí liom “pour votre peau.” Do do chraiceann. Agus is dócha go raibh an tallow seo á dhéanamh sa Fhrainc freisin, agus smaoinigh mé… tá sé i gceart. Tá sé logánta. Níl sé á dhéanamh i monarcha mhór in áit éigin. Tá duine éigin á dhéanamh i seomra beag. Agus tá a fhios agam gur cuma leis an gcraiceann, ach is cuma domsa. Tá sé níos fearr.

Mo Chraiceann Tar Éis Cúpla Seachtain

Níl mé ag rá go bhfuil mo chraiceann mar a bheadh craiceann leanbh ann. Tá mé tríocha. Tá mo chraiceann tríocha. Ach tá sé ciúin. Níl sé ag screadach liom gach maidin. Níl na scoiltíní bána ar mo mhéara. Agus ar m’aghaidh… níl an friotúr sin ann a bhíodh ann i gcónaí, an cineál a bhíodh cosúil le gaineamhghruain. Tá sé níos mín. Níos socra.

Úsáidim é gach oíche anois. Ní mórán. Greim an méid a d’fhéadfá a chur ar spúnóg bheag. Sin an méid. Agus tá an pota beag sin fós agam. Tá sé thart ar dhá mhí. Agus tá sé fós leathlán. Mar sin, cé go bhfuil €26 ann ar dtús, tá sé ag maireachtáil go fada. Ní cosúil leis na círeama úd a cheannaigh mé i bhfolús agus a bhí ídithe i gceann seachtaine.

Agus rud amháin eile. An ghrian. Tá an ghrian ag teacht anois. An tEarrach. Agus bhí eagla orm go dtiocfadh goimb arís nuair a athródh an aimsir. Ach níor tháinig. D’fhan mo chraiceann socair. Bhí sé mar a bheadh sé tar éis teacht chun suaimhnis féin. Ní hea go bhfuil gach rud foirfe. Tá mo chraiceann fós craiceann. Ach níl sé ina chonstaic anois. Níl mé ag smaoineamh air gach lá. Sin an difríocht is mó.

An gCeannóinn Arís É? Sea. Táim ag Dul a Dhéanamh.

Tá. Cheannaigh mé pota eire cheana féin. Don Gheimhreadh seo chugainn. Tá sé i mo chófra. Mar tá a fhios agam go mbeidh sé ag teastáil. Agus d’iarr mo mháthair ceann. Bhí a lámha scriosta aici freisin ón ngníomhaíocht a dhéanann sí sa ghairdín. Agus thug mé di mo phota sean. Agus anois úsáideann sise é freisin. Ní raibh sí chomh amhrasach liom. Dúirt sí “Ó, tallow! Is cuimhin liom mo mháthair ag caint air.” Mar sin, b’fhéidir go bhfuil sé níos nádúrtha ná a shíleamar.

Má tá do chraiceann tirim. I ndáiríre tirim. Ní tirim toisc go ndeachaigh tú amach gan ola. Ach tirim mar is dual dó. Tirim go bunúsach. B’fhéidir go bhfuil eczema agat. Nó psoriasis. Nó b’fhéidir go bhfuil do lámha scriosta ó shiúl an lae. Nílim ag rá gur leigheas é seo. Níl mé ina dhochtúir. Ach is féidir liom a rá go bhfuil mo chraiceann níos fearr ná mar a bhí. Agus tar éis dom a bheith ag triail rud éigin nua gach sé mhí le cúpla bliain anuas, tá sé faoiseamh mór é rud amháin a fháil agus cloí leis.

Tá an oiread sin “córas” craicinn ann. Tá an oiread sin céimeanna. Cleanse, tone, treat, moisturize, seal. Tá sé mar a bheifeá ag déanamh innill do charr. Ach b’fhéidir, b’fhéidir, nach bhfuil an craiceann chomh casta sin. B’fhéidir go n-ithíonn sé rud éigin a thuigeann sé. B’fhéidir gurb é an tallow an rud sin. Níl a fhios agam. Ach oibríonn sé.

Mar sin, sin mo scéal. Craiceann scriosta. Tallow. Vanilla Bourbon. Pota beag ó shiopa ar Etsy. Agus anois, craiceann níos ciúine. Níl aon mhaitheas dom bheith ag déanamh ní ba mhó de. Tá sé chomh simplí sin.

Ceisteanna Tapa a Fhaighim Go Minic

An bhfuil tallow maith do d’aghaidh? Tá, dar liomsa. Toisc go bhfuil sé cosúil le sebum nádúrtha do chraicinn féin. Tuigeann do chraiceann é. Ní fhanann sé ar an dromchla mar a dhéanann círeama troma eile. Súitíonn sé isteach go domhain. Tá sé nádúrtha agus ní bhíonn a lán de dhíth ort.

An gclúdaíonn tallow balm do chuid póirí? Ní cheapann mé go gclúdaíonn. Níor tháinig aon goimb orm as. Agus bhí eagla orm roimhe sin go dtiocfadh. Ach ós rud é go súitíonn sé isteach, ní fhanann sé ann chun bac a chur orthu. B’fhéidir go mbeadh difríocht ann do dhaoine a bhfuil craiceann ramhar acu, ach do chraiceann tirim, is cosúil go n-oibríonn sé go maith.

Cad é boladh an bháilsim tallow Vanilla Bourbon? Ní vanilla milis í. Tá sí níos doimhne. Vanilla dorcha. Cosúil le vanilla atá measctha le spice éigin. Clove nó cinnamón. Tá sí cosúil le boladh cáca coirce nó tae spíosrach. Tá sí compordach. Cois teallaigh. Níl boladh bó léi ar chor ar bith, fiú amháin nuair a osclaíonn tú an pota den chéad uair.

Mar sin, sin é. Má tá do chraiceann ag cur isteach ort, agus má tá tú réidh le rud éigin nua a thriail… b’fhéidir go bhféadfadh sé seo a bheith fiú triail. Níl a fhios agam. Ach d’oibrigh sé domsa. Agus tá an pota beag sin fós ag obair i mo chófra. Agus sin comhartha maith, sílim.