An Balm Tallow Lavender: Cad a Tharla do Mo Chraiceann i rith an Gheimhridh
Bhuel. Tá sé fuar. Ní fuar go simplí, ach fuar a ghoideas tríot. An saghas sin a bhíonn ag cur crith i do chnámha, fiú istigh. Agus mo chraiceann? A Dhia. Bhí sé chomh tirim sin le seantéacs. Ag scríobhadh. Agus ní raibh sé ach mí na Samhna. Sin an fáth a shocraigh mé rud éigin nua a thriail, rud a chuala mé faoi ar líne – balm tallow, tallow bó, mar atá. Balm Tallow Lavender ó shiopa beag ar Etsy. Cheap mé go raibh sé ait. Ach, bhuel. Tá cúpla seachtain caite agam ag úsáid anois agus… tá mé iontach sásta. Ní raibh mé ag súil leis seo.
Is cuimhin liom an chéad oíche. Bhí an ghaoth ag séideadh agus bhí an t-ionad teasa ag obair ró-dhian, mar is gnách. Bhí mo leiceann deas… briste. Bhí sé scanrúil. Bhíodh sé mar sin gach bliain. D’úsáidinn olaí agus creamaí daor, an cineál a fhaigheann tú i siopaí mórleathana. Bhí boladh ceart go leor orthu. Bhíodar gléasta go deas. Ach ní dhearna siad mórán, fiú tar éis seachtaine. Bhí an triomú fós ann. Agus ansin chuimhnigh mé ar an tallow. Ar bó. Cheap mé, ‘Ó, cinnte, cuir saill bó ar do dhroim. Tá sé sin loighciúil.’ Ach bhí mé chomh dóchasach sin go raibh mé sásta triail a bhaint as rud ar bith.
Conas a Thosaigh mé ag Úsáid Tallow ar m’Aghaidh
Mar a dúirt mé, cheap mé go raibh sé ar fad an-aisteach. Tallow. Saill. An rud céanna a úsáidtear chun candaí a dhéanamh, anois á chur ar do chraiceann? Ach ansin léigh mé beagán faoi. Déantar é as saill bó atá ar féar, agus tá sé cosúil go maith le sebum an chraicinn dhaonna – an ola nádúrtha a dhéanann do chorp. Mar sin, sínn sé isteach. Ní chónaíonn sé ar an dromchla mar a dhéanann roinnt cream. Agus bíonn sé go maith do chraiceann íogair, do línte beaga, agus do damáiste ón aimsir. Shíl mé, ‘Cad is féidir a bheith ag dul go dona?’ Bhí an balm féin déanta sa Fhrainc. Tá sé whipped, brúite, mar a déarfá. Mar bhláthach éadrom éigin. Ní raibh an dath cosúil le dada – b’fhéidir buí bán éigin. Agus an boladh? Lavender. Ach ní lavender mar a fhaigheann tú i ngel íochtarach siopa. Níos… nádúrtha. Cosúil le plandaí fíor. Ní cumhra bréagach é. Boladh suaimhneach, mar a bheadh ag éirí as gairdín tar éis báistí. Níor mhothaigh mé ‘hints’ nó ‘notes’ air. Bhí boladh lavender air, sin an méid. Bhraith sé ceart.
Agus an teicstúr? Weird ar dtús. Bhí sé trom, ach ní trom. Bhí sé bog, ach ní raibh sé oiliúil. Bhí sé cosúil le him a bhfuil an t-uachtar bainte de, ach níos sófa. Ní féidir liom a mhíniú. Ach nuair a chuir tú ar do chraiceann é, leáigh sé. Díreach. Níor fhan aon smearadh greamaitheach. Bhraith mo chraiceann… clúdaithe. Cineál tais. Ach gan a bheith greannach. Bhí sé iontach. Bhí mé i mo shuí ansin ag féachaint ar an teilifís, agus bhí mo chuid méar fós bog tar éis dó a chur orm. Cheap mé go raibh sé deacair creidiúint. B’fhéidir go raibh an rud aisteach seo ag obair i ndáiríre. Shíl mé go mbeadh gach duine ag mothú an bholadh bó. Ach ní raibh. Tar éis nóiméid, bhí an boladh imithe, nó sinte isteach, níl mé cinnte. Ní raibh ach an t-éadach suaimhnis fágtha.
Cad a Tharla do Mo Chraiceann tar éis Cúpla Seachtain
Seo an chuid is fearr. Tar éis seachtaine, nó b’fhéidir deich lá, thosaigh mé ag tabhairt faoi deara nach raibh an t-allas gearr ag cur chomh mór sin orm. An fhadhb bhíodh agam i rith an gheimhridh – go mbíodh mo chuid uillinne agus mo leiceann chomh tirim sin go mbíodh siad ag cur fíor. Ag screadadh. Ní raibh. Bhí siad fós tirim, cinnte, ach ní raibh an chraiceachas sin ann. Bhí siad níos sofistic. Agus mo bhéal? Bhíodh mo bhéal chomh tirim sin go mbíodh sé deacair aoibh a thabhairt. Bhí sé sin imithe freisin. Ní raibh mé ag úsáid aon chream eile ach é seo, oíche agus maidin. Bhí sé simplí. Ní raibh orm smaoineamh air.
Anseo áit a bhfuil díthrácht. Chuimhnigh mé ar an am a chaith mé oíche i mbeairic i mBaile Átha Cliath, agus bhí boladh uafásach sa seomra. Cheap mé go raibh sé ag teacht ón gcófra. Ach níorbh ea. Bhí sé an t-urlár á ní. Bhí boladh cóirín an-láidir air. An-láidir. Ní fhaca mé an freastalaí chun gearán a dhéanamh mar bhí mé chomh tuirseach. Ach sin an boladh a bhí i mo cheann nuair a chuala mé ‘tallow’ den chéad uair. Boladh cóirín bó. Ach, arís, níl a leithéid de bholadh ar an mbalm seo. Tá sé deimhnithe. Tá sé chomh cleasach sin. Tá an bholadh lavender ann, agus sin an méid. Níl aon ‘ghost’ de bhó ann. Tá súil agam nach mbaineann sé seo le chéile i do cheann anois. Níl.
Ach ar ais chuig an gcraiceann. Tar éis trí seachtaine, bhí mo chraiceann… níos bogtha. Níos solúbtha. Ní raibh sé ‘radiant’ nó ‘glowing’ mar a deir siad i bhfógraí. Ní raibh sé cosúil le craiceann leanbh. Ach bhí sé compordach. Agus sin an rud is tábhachtaí domsa i rith an gheimhridh – compord. Gan bheith ag smaoineamh air i gcónaí. Gan bheith ag itching. Bhí an balm á chur faoi mo shúile agus ar mo mhalai freisin. Bhí sé ceart go leor ann freisin. Níor chuir sé aon rud suas. Bhí mé ag súil go gcuirfeadh, mar is craiceann íogair atá ann. Ach níor chuir. Bhí an t-ádh liom.
An gCeannóinn Arís É? Sea.
Tá mé ag úsáid an jarra seo anois le mí. Tá sé beagnach folamh. Agus tá mé tar éis ceann eile a ordú cheana féin. Sin an freagra, nach ea? Ní bheadh mé á ath-ordú mura raibh sé ag obair. Rinne mé dearmad a lua – úsáidim é ar mo lámha freisin. Tar éis níocháin na soithí, bíonn mo lámha chomh tirim sin go mbíonn siad ag cur fíor. Ach cuirim beagán den tallow orthu, agus tá siad ceart go leor. Bíonn boladh lavender orthu ar feadh cúpla nóiméid, agus ansin imíonn sé. Níl sé mar chream lámha, mar níl sé tiubh go leor, ach mar chúnamh deas é.
Cheap mé go mbeadh sé daor. Ach ní raibh. Ní raibh sé saor, ach bhí sé níos saoire ná na creamaí ‘medical-grade’ a cheannaigh mé i siopa leighis, a ndearna siad dada. Mar sin, ó thaobh costais de, bhí sé ceart go leor. Fuair mé mo cheann ó shiopa Etsy darb ainm ‘An tSiopa Nádúrtha’ nó rud éigin mar sin. Bhí an pacáil go hálainn – simplí, pár páipéir. Bhí sé ann laistigh de sheachtain. Ní raibh aon trioblóid ann.
Mar sin, má tá do chraiceann ag cur isteach ort an geimhreadh seo, agus má tá tú tuirseach de chream a fheiceann tú ar an teilifís nach n-oibríonn… b’fhéidir go bhfuil triail as fiú. Tá a fhios agam go gcloiseann sé aisteach. Tallow. Saill bó. Ach, ó mo thaithí féin, tá sé ag obair. Agus is é sin an rud is tábhachtaí. Nílim ag iarraidh a bheith ag caint faoi thallóid ar feadh an lae. Ach oíche amháin, nuair a bhíonn an ghaoth ag séideadh agus tá do chraiceann ag screadach, b’fhéidir go gcuimhneofá air seo. B’fhéidir go dtabharfá faoi triail é. Ní bheidh a fhios agat go dtí go dtógfaidh tú.
Tá mo chuid ceann nua ag teacht amárach. Táim sásta.
Ceisteanna Tapa a Fhaighim
An bhfuil tallow bó maith do d’aghaidh? D’fhéadfadh a bheith, dar liom. Ó mo thaithí féin, tá sé. Tá sé cosúil le sebum an chraicinn againn féin, mar sin sínn sé isteach go domhain. Ní chónaíonn sé ar an dromchla. Má tá do chraiceann tirim nó íogair, d’fhéadfadh sé cabhrú go mór. Níor chuir sé aon spotsa nó aon rud suas ormsa.
An gclogann tallow balm pores? Níor chloig sé mo chuid pores. Arís, toisc go sínn sé isteach, níl sé fágtha ann chun bac a chur ar na pores. B’fhéidir go mbeadh sé éagsúil do gach duine, ach do chraiceann tirim geimhridh, is dócha go mbeadh sé ceart go leor. Níor airigh mé greamaitheacht ar bith tar éis dó dul isteach.
Cad é boladh an balm tallow lavender? Tá boladh lavender fíor air. Ní cumhra bréagach siopa é. Tá sé cosúil le lavender a bheadh ag fás – beagán níos láidre, beagán níos talmhaí. Tá sé suaimhneach. Imíonn an boladh go tapa, nó bíonn sé chomh lag sin nach mothaíonn tú é tar éis nóiméid. Níl aon bholadh bó nó saill air tar éis dó a bheith curtha ort. Deimhnithe.
